सोमवार, २ ऑगस्ट, २०१०

माझी शाळा

अडगळीच्या खोलीमधलं
दप्तर आजही जेव्हा दिसतं |मन पुन्हा तरूण होऊन
बाकांवरती जाऊन बसतं || 
प्रार्थनेचा शब्द अन शब्द
माझ्या कानामध्ये घुमतो |गोल करून डबा खायला
मग आठवणींचा मेळा जमतो ||
या सगळ्यात लाल खुणांनी
गच्च भरलेली माझी वही |अपूर्णचा शेरा आणि
बाई तुमची शिल्लक सही ||
रोजच्या अगदी त्याच चुका 
आणि हातांवरले व्रण |वहीत घट्ट मिटून घेतलेत
आयुष्यातले कोवळे क्षण ||
पण या सगळ्या शिदोरीवरंच
बाई आता रोज जगतो |चुकलोच कधी तर तुमच्यासारखं
स्वतःलाच रागवून बघतो ||
इवल्याश्या या रोपट्याची
तुम्ही इतकी वाढ केली आहे |हमखास हातचा चुकण्याची सुद्धा
सवय आता गेली आहे ||
चांगलं अक्षर आल्याशिवाय
माझा हात लिहू देत नाही |एका ओळीत सातवा शब्द
आता ठरवून सुद्धा येत नाही ||
दोन बोटं संस्कारांचा
समास तेवढा सोडतो आहे |फळ्यावरच्या सुविचारासारखी
रोज माणसं जोडतो आहे ||
योग्य तिथे रेघ मारून
प्रत्येक मर्यादा ठरवलेली |हळव्या क्षणांची काही पानं
ठळक अक्षरात गिरवलेली ||
तारखेसह पूर्ण आहे वही |फक्त एकदा पाहून जा |दहा पैकी दहा मार्क
आणि सही तेवढी देऊन जा ||